home → Zabytki

Najciekawsze zabytki Powiatu Suskiego

Zespó parkowo – zamkowy w Suchej Beskidzkiej

 

Zamek w Suchej Beskidzkiej jest najcenniejszym zabytkiem miasta i caego regionu. Jego pocztki wi si z osob Kaspra Castiglione, krakowskiego zotnika woskiego pochodzenia, który w 1554 r. kupi Such od Stanisawa Supskiego, a dziesi lat póniej otrzyma polskie szlachectwo wraz z nazwiskiem „Suski”, przybranym wanie od nazwy tej miejscowoci. To wanie Kasper Castiglione-Suski wzniós w Suchej murowany, pitrowy dwór obronny, który pó wieku póniej zosta wczony w poudniowe skrzydo rozbudowanej przez Piotra Komorowskiego rezydencji.

Piotr Komorowski, przedstawiciel znanego, polskiego rodu, w którego wadaniu znajdowaa si w XVI w. m.in. caa ywiecczyzna, a od XVI/XVII w. take Sucha i okolice, wskutek rodzinnego podziau majtku, jaki mia miejsce ok. 1608 r., zosta jedynym posiadaczem kompleksu dóbr ziemskich, pooonego na zachód od Skawy w dolinie rzeki Stryszawki i jej dopywów, nazywanego odtd „pastwem suskim”. Centrum administracyjnym tego dominium zosta zamek w Suchej, przeksztacony przez Komorowskiego we wspania rezydencj, wzorowan na krakowskiej siedzibie polskich królów, dziki czemu do dzisiaj zwany jest potocznie „Maym Wawelem”. Kolejnej rozbudowy zamku dokonaa na pocz. XVIII w. Anna Konstancja Wielopolska 2º voto Maachowska. Z tego okresu pochodz m.in. dwie zamkowe wiee: poudniowo-wschodnia i poudniowo-zachodnia.


Po Suskich, Komorowskich i Wielopolskich kolejnymi wacicielami zamku zostali Braniccy. W 1845 r. dobra suskie kupi Aleksander Branicki, z którego nazwiskiem wie si zgromadzenie w zamkowych salach niezwykle cennej i bogatej kolekcji biblioteczno-muzealnej, systematycznie powikszanej a do wybuchu II wojny wiatowej, kiedy to ostatni prywatny waciciel zamku, Juliusz Tarnowski (prawnuk A. Branickiego), wyjecha z okupowanego kraju. Niestety podczas zawieruchy wojennej znaczna cz zbiorów ulega zniszczeniu, a pozostaa – rozproszeniu po rónych archiwach i bibliotekach na terenie Polski.
W okresie Polski Ludowej zamek peni róne funkcje, niestety czsto zupenie nie zwizane z jego zabytkowym charakterem. W latach 70-tych i 80-tych XX w. rozpoczto prace remontowe i konserwatorskie majce przygotowa obiekt do planowanego zaoenia tu filii Pastwowych Zbiorów Sztuki na Wawelu. Gdy prace te zostay wstrzymane, a zamek nadal niszcza, w 1996 r. wadze miejskie Suchej Beskidzkiej podjy decyzj o przejciu zabytku. Od tej pory teren zamkowy cakowicie zmieni swe oblicze, a zakrojone na szerok skal prace remontowe sprawiy, e zarówno sama rezydencja, jak i jej otoczenie, odzyskay dawny blask i s obecnie centrum ycia kulturalnego miasta. Dzi na zamku maj swa siedzib takie instytucje, jak: Muzeum Miejskie Suchej Beskidzkiej, Miejski Orodek Kultury – Zamek wraz z galeri i Wysza Szkoa Turystyki i Ekologii, znajduje si tu take hotel i stylowa restauracja.


Zamek zbudowany zosta z miejscowego kamienia amanego i z cegy. Jego trzy skrzyda otaczaj prostoktny dziedziniec. Najdalej wysunit na wschód cz budowli, do wyranie odrbna stylistycznie od pozostaej czci kompleksu, z charakterystyczn, oboon od wschodu do wysokoci drugiej kondygnacji amanym kamieniem wie pónocno-wschodni, stanowi pozostao po dworze obronnym Kaspra Suskiego z 2. po. XVI w.  Skrzydo poudniowe, dwupitrowe, zamykaj od strony parku wiee dobudowane do zasadniczej bryy w 1708 roku. Czwart wie w kompleksie, usytuowan  w naroniku skrzyda zachodniego, równie dwupitrowego, jest czworoboczna wiea zegarowa, do której przylega skrzydo pónocne, parterowe, nakryte dachem pulpitowym (znajdujce si tu pomieszczenia miay charakter gospodarczy). Oba dwupitrowe skrzyda otwieraj si do dziedzica piknym dwukondygnacyjnym krugankiem arkadowym, który pozostaje swoistym symbolem suskiego „Maego Wawelu”.
W wiey zegarowej, na pitrze, znajduje si kaplica, któr Piotr Komorowski powici swojemu patronowi. Zachoway si tutaj fragmenty oryginalnej polichromii z pocztku XVII wieku, przedstawiajcej, umieszczone w prostoktnych obramieniach, sceny, przedstawiajce tajemnice mszy witej wedug ywota Pana Jezusa. Inny rodzaj dekoracji malarskiej kaplicy stanowi dekoracyjne kwatery z motywem ornamentu kandelabrowego i girland owocowo-kwiatowych.


Park, ogród, otoczenie zamku.
Przylegajcy do zamku od strony poudniowej park zachowa do dzi, w wikszoci nie zmienione, zaoenie z pierwszej poowy XIX wieku, kiedy to nadano mu form romantycznego parku krajobrazowego. Gówny trakt komunikacyjny wytycza zewntrzna droga obiegajca m.in. cz ogrodow prowadzon jeszcze do 1939 roku. Trakt ten prowadzi przez kamienny most arkadowy przerzucony nad nieckowatym, sztucznie utworzonym stawem.
Podczas spacerów po parku, na bocznych ciekach, napotka moemy jeszcze kilka mniejszych kamiennych mostków. Z czci ogrodowej, podchodzcej tarasami pod oraneri i gór Jasie, mona byo przej do zamkowego sadu, który zajmowa pókowat cz zbocza nad zamkiem.

 

Budynek oranerii powsta, w dzisiejszym ksztacie, w latach szedziesitych XIX w., a zaprojektowany zosta w stylu angielskiego neogotyku. Wczeniej bya w tym miejscu oraneria wystawiona jeszcze na pocztku XVIII w. przez Ann Konstancj Wielopolsk, za czasów której rozbudowany z rozmachem ogród utrzymany by zgodnie z reguami obowizujcymi dla tego typu zaoe w dobie baroku. Jako ciekawostk mona potraktowa informacj, e owoce cytrusowe wyrose w suskiej oranerii trafiay w XVIII wieku na rynek krakowski, co przynosio Wielopolskim wymierny zysk. Jak wynika z dokumentów roso tu wówczas ponad 1200 drzewek (cytrynowych, pomaraczowych i figowych).

 

Zespó kocielno – klasztorny w Suchej Beskidzkiej

W 1614 roku zakoczona zostaa budowa kocioa ufundowanego przez waciciela dóbr suskich Piotra Komorowskiego. Po konsekracji wityni (1624) fundator osadzi tutaj kanoników regularnych lateraneskich z kocioa Boego Ciaa w Kazimierzu, obecnie dzielnicy Krakowa. W latach 1624-1630 wybudowany zosta klasztor (obecna plebania) i zespó siedmiu kaplic.

Cz placu ograniczonego rozmieszczonymi symetrycznie kaplicami wydzielono na cmentarz (na dzisiejsze miejsce przeniesiono go w 1836).

Cao zaoenia opasana zostaa kamiennym murem z maymi basztami, strzelnicami i bramami. Ta pierwotna XVII-wieczna kompozycja zespou kocielno-klasztornego zachowaa si w duej czci do dzisiaj. Stary koció jest niewielk, jednonawow budowl, w ogólnej bryle o tradycjach gotyckich, w szczegóach renesansow i barokow. Przy prezbiterium, od strony poudniowej, pomieszczona zostaa niewielka zakrystia, a ok. po. XVII w., od strony pónocnej dobudowano kaplic. Z nieco póniejszego okresu pochodz: póokrga dobudówka, w której umieszczono schody na chór i omioboczna, kryta blach, wieyczka na sygnaturk. Budowla spita jest na zewntrz szkarpami. Na jednej z nich, usytuowanej na rodku ciany zachodniej, umieszczony jest zdobiony ornamentem kartusz z herbem Korczak Komorowskich. Warto zwróci uwag na inne zachowane elementy z najstarszego wystroju kocioa. Nale do nich m.in. fragmenty polichromii i malowido przedstawiajce Wniebowzicie Marii Matki Boej umieszczone na sklepieniu prezbiterium oraz fryz sgraffitowy na jego cianach. Pod prezbiterium znajduje si krypta grobowa Komorowskich. Z zachowanego do dzi wyposaenia wntrza uwag zwraca chór muzyczny wsparty na czterech kolumnach joskich (XVII w.) oraz otarze, gówny i sze bocznych, pónobarokowe i rokokowe pozostae z bogatego wystroju w jaki uposayli koció Wielopolscy, kolejni, po Komorowskich, waciciele dóbr suskich. W obejciu po poudniowej stronie kocioa umieszczono pochodzce ze wityni, XVII-wieczne kamienne pyty nagrobne Mikoaja Komorowskiego (brata fundatora) i Zofii Wojtalowskiej. Koció z budynkiem klasztoru poczony jest arkadowym przejciem, na którego zewntrznej, pónocnej cianie zachoway si dwie renesansowe, majolikowe tafle. Klasztor (obecnie plebania) jest prostoktn, pitrow, podpiwniczon, kamienn budowl nakryt wysokim, czterospadowym dachem.

 

Gówne wejcie do budynku (wczeniej bya tu furta klasztorna) prowadzi do centralnie usytuowanej sieni, z której klatk schodow mona dosta si na pierwsze pitro, gdzie w kilku pomieszczeniach zachoway si belkowane puapy. O pónorenesansowej architekturze budynku przypominaj skromne kamienne profile obramie drzwi i okien oraz czciowo zachowany, kilkukrotnie przerabiany balkon na elewacji poudniowej. Z pierwotnego zaoenia dotrway do dzisiaj trzy kaplice, z których uwag przyciga zwaszcza ta zmodernizowana w 1818 roku. Wtedy to pónorenesansowa kaplica zostaa nadbudowana o górn, drewnian cz i zacza peni rol dzwonnicy.

 

W dolnej, kamiennej czci kaplicy pomieszczona zostaa krypta grobowa rodziny Wielopolskich i Branickich. Stary koció oraz przykocielne kaplice zostay w ostatnich latach gruntownie odrestaurowane staraniem ks. proboszcza Stanisawa Bogacza.

Nowy koció, którego brya dominuje teraz nad caym zespoem, powsta w latach 1897 -1908 i poczony zosta póniej parterow przewizk, w której wydzielono miejsce na zakrysti, z historyczn czci zespou. Ciar budowy nowej wityni, jak równie utrzymania obu kocioów, wzia na siebie rodzina Branickich. Suski koció jest jedn z najciekawszych realizacji wybitnego twórcy Teodora Talowskiego. Konstrukcja wzniesiona w charakterystycznym, autorskim stylu “malowniczego eklektyzmu”, nawizuje do monumentalnej, redniowiecznej architektury wykorzystujc elementy zarówno gotyckie jak i romaskie.

 

Drewniany Koció w Lachowicach

Zabytek ten, pooony na uboczu gównych dróg w niewielkiej ródgórskiej wsi Lachowice, jest rzadko odwiedzany przez turystów przemierzajcych szlaki Podbabiogórza. Tymczasem jest to jeden z najciekawszych przykadów sakralnej architektury drewnianej na poudniu Polski.


Koció pw. w.w. Apostoów Piotra i Pawa zosta wybudowany w latach 1789-1791 na miejscu wczeniejszej kaplicy cmentarnej. Na teren kocielny prowadz trzy bramki o ostrosupowych dachach wpisane w ogrodzenie z belek. Sama witynia jest budowl konstrukcji zrbowej, orientowan, jednonawow, z dobudowan do nawy wie o pochyych cianach i nakryt cebulastym hemem z izbic w czci górnej. Wokó kocioa znajduj si charakterystyczne soboty wsparte na supach, otwarte na zewntrz, w których mona obejrze malowane stacje Drogi Krzyowej z 1846 r., dzieo ywieckiego artysty Antoniego Krzstkiewicza. Prezbiterium i nawa, soboty, a nawet ogrodzenie i bramki s jednolicie pokryte gontem, co dodaje caemu kompleksowi szczególnego uroku.

 

Koció w towni

Obecna witynia pod wezwaniem witych Szymona i Judy zostaa wzniesiona w latach 1760-65 na miejscu dwóch wczeniejszych z XV i XVI w. Drewniany koció konstrukcji zrbowej (jedna z najwikszych tego typu wity na Podkarpaciu) jest budowl jednonawow, z dwoma bocznymi kaplicami i masywn, czworocienn wie konstrukcji supowej, zwieczon baniastym hemem z kilkustopniow latarni. Przy wiey dobudowano soboty.
Wyposaenie wntrza barokowo-rokokowe. W przegrodzonym od nawy XVIII-wieczn pónobarokow balustrad prezbiterium znajduje si rokokowy otarz gówny, w którym umieszczono XVIII-wieczny obraz witych Szymona i Judy – patronów kocioa. Na uwag zasuguj równie pozostae otarze: dwa boczne z obrazami przedstawiajcymi w. Walentego (2. po. XVII w.) i Matk Bo z Dziecitkiem (XVIII w.) oraz dwa w kaplicach. Bardzo ciekawym elementem otarzy w kociele w towni s antepedia ozdobione przedstawieniami scen mczestwa witych. Na belce tczowej, pomidzy prezbiterium i naw, znajduje si krucyfiks w otoczeniu barokowych figur, przedstawiajcych Matk Bo, w. Mari Magdalen i w. Jana Ewangelist. Interesujca jest równie ciekawa rokokowa polichromia o motywach rolinno-architektonicznych, pokrywajca ciany, na których mona take obejrze stacje drogi krzyowej z XVIII w. Zwiedzajc koció warto te przyjrze si rokokowym ambonie i chrzcielnicy oraz barokowym organom

 

Koció w Makowie Podhalaskim

Koció parafialny pw. Przemienienia Paskiego swój obecny wygld zawdzicza przebudowie dokonanej w latach 1828-1833. Budowla o korpusie trzynawowym, halowym jest utrzymana w stylu pónoklacystycznym. Jedynie opite z zewntrz szkarpami prezbiterium oraz kaplica, bdce pozostaociami po dawnej wityni, s barokowe. Nawy boczne oddzielaj od nawy gównej arkady, sklepienie kocioa ma konstrukcj agielkow.

W wiey zegarowej, nakrytej hemem z 1891 r., znajduj si dwa dzwony z 1547 i 1663 r. Frontowa fasada kocioa jest ozdobiona szerokim ryzalitem, zakoczonym trójktnym frontonem.
Usytuowana na zboczu Makowskiej Góry, dominujca nad miastem witynia, jest miejscem otoczonym szczególn czci zarówno przez miejscow ludno, jak i liczne rzesze pielgrzymów. W otarzu gównym znajduje si tu bowiem XVI-wieczny askami syncy obraz Matki Boej Opiekunki Rodzin. Powicenie obrazu miao miejsce w 1602 r., a jeszcze z tego samego stulecia pochodz pierwsze wzmianki o askach otrzymanych za przyczyn Matki Boej Makowskiej. 10.06.1979 r. podczas swojej pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny, Ojciec wity Jan Pawe II dokona uroczystej koronacji obrazu w czasie Mszy witej na krakowskich Boniach.

Koció w Biekówce

Budow kocioa pod wezwaniem Trójcy witej w Biekówce rozpoczto w 1793 r., kiedy to we wsi zostaa utworzona samodzielna parafia. Jest on kamienn budowl barokow z masywn czworocienn wie na przedueniu nawy. W otarzu gównym zwraca uwag askami syncy wizerunek Matki Boej Biekowskiej nieznanego pochodzenia.

Funkcj jego zasony peni pochodzcy z koca XIX w. obraz Trójcy witej pdzla owicimskiego malarza Jana Stankiewicza. Warto zwróci równie uwag na rokokowe otarze boczne, pónobarokow ambon oraz dwie kamienne kropielnice. W latach 80-tych ubiegego stulecia koció zosta odnowiony, wtedy to m.in. odtworzono dawne ogrodzenie kocioa, z tego okresu pochodz take nowe witrae, dzieo Mirona Norwicza.

Koció w Sidzinie

Obecny, murowany koció parafialny pod wezwaniem w. Mikoaja powsta w latach 1815-1825. Sidziska witynia zostaa wzniesiona w tzw. stylu józefiskim, podobnie jak koció w pobliskim Osielcu. Jest ona budowl jednonawow z pókolicie zamknitym prezbiterium i szersz, trójprzsow naw. Do prezbiterium dobudowano zakrysti i skarbczyk, za do nawy krucht i wie frontow.

Niewtpliwie najciekawszym zabytkiem sidziskiego kocioa jest umieszczony w lewym bocznym otarzu askami syncy obraz Matki Boej z Dziecitkiem. Malowany na desce z drzewa cedrowego (farba olejna, tempera) wizerunek pochodzi najpóniej z XV w. i od wielu lat jest otoczony kultem mieszkaców.

Koció w Zawoi

Budow kocioa parafialnego pod wezwaniem w. Klemensa na tzw. Jastrzbiej Polanie (obecnie Zawoja Centrum) rozpoczto w latach 1757-1759, jednak od tamtej pory by on wielokrotnie remontowany i odnawiany. Najwiksza przebudowa, podczas której koció zosta powikszony, miaa miejsce w latach 80. XIX w. i obecny ksztat wityni pochodzi wanie z tego okresu.

 

Jest to koció drewniany, szalowany, na przedueniu nawy dobudowano charakterystyczn wie. We wntrzu zwraca uwag interesujca polichromia oraz drewniane otarze. Te ostatnie nawizuj swoim stylem do ludowego baroku. Warto take obejrze kamienn chrzcielnic barokow.

Koció w Osielcu

Koció parafialny pod wezwaniem witych Filipa i Jakuba zosta wzniesiony w latach 1838-1855. Ta murowana, jednonawowa witynia z zamknitym prost cian prezbiterium oraz charakterystyczn wie jest interesujcym przykadem stylu neoklasycystycznego, tzw. józefiskiego w architekturze. We wntrzu zwraca uwag klasycystyczny otarz gówny, dzieo stolarza z miejscowoci Waksmund na Podhalu, tzw. Cesarza.

 

Skansen w Sidzinie

Sidziski skansen, bdcy przez wiele lat fili Orawskiego Parku Etnograficznego w Zubrzycy Górnej, a od 2009 r. pozostajcy wasnoci Gminy Bystra-Sidzina, znajduje si w przysióku Bikówka. Pocztki skansenu datuj si na 1963 r. Wtedy to oddano do zwiedzania pierwszy obiekt, jakim bya zabytkowa chaupa Banasików z 1809 r., przeniesiona tu z Sidzinki Maej.

Z biegiem czasu skansen powiksza si o kolejne zabytki. Obecnie mona w nim obejrze – obok chaupy Banasików – take chaup Anny Kozio ze Spytkowic z 1901 r., chaup wójta Maja z Sidziny z 2. po. XVIII w., chaup Gaki z Bystrej z koca XIX w., tzw. „górk” czyli spichlerz z 1897 r., myn wodny, XIX-wieczn kuni z Sidziny Górnej, a take dzwonnic loretask z 1937 r. z Sidziny Wielkiej Polany. Najcenniejszym obiektem zespou pozostaje chaupa Banasików. Jest to budynek zrbowy, kryty gontowym dachem, posadzony na wysokiej podmurówce kamiennej, podpiwniczony. Wewntrz chaupy, skadajcej si tradycyjnie z izby czarnej (zwanej te piekarni) i izby biaej (wietnicy), komory, sieni oraz tzw. „wyski”, pomieszczenia usytuowanego na strychu, penicego funkcj spichlerza, mona obejrze XIX-wieczne wyposaenie i sprzt gospodarski, a take zbiór obrazów malowanych na szkle.

Dwór na Wysokiej

Pocztki wsi Wysoka czone s z kolonizacj prowadzon przez ród Jordanów z Zakliczyna. Jednak pierwsza zachowana wzmianka o wsi pochodzi z roku 1581, kiedy to Wysoka naleaa ju do rodu Zebrzydowskich, z którymi to wanie wiza moemy powstanie wysockiego dworu. Kolejnymi jego wacicielami byli: Sierakowscy, Stadniccy, Larischowie, Borowscy (Wykowie).

Wysocki dwór, wzniesiony na planie prostokta, jest pitrowym, podpiwniczonym budynkiem, murowanym z kamienia amanego i cegy, potynkowanym, wzmocnionym w naronikach szkarpami. Nakryty jest wysokim, czterospadowym dachem. Wejcie do budynku, prowadzce do obszernej sieni, umieszczone jest w rodkowej czci elewacji frontowej. Z sieni, wejcia, ujte kamiennymi obramieniami, daj dostp do kuchni (po prawej) i salonu (po lewej). Rytm okien pitra, na które prowadz amane schody drewniane, wskazuje, e od pocztku byy tam po obu stronach sieni po dwa pokoje w amfiladzie. Sie i salon parteru, podobnie jak i gbokie, obszerne piwnice nakrywaj sklepienia kolebkowe z lunetami. Pitro przykrywa belkowany strop.
Pierwotnie budynek peni funkcj dworu obronnego. Przeprowadzona pod koniec XVIII w. przebudowa nadaa mu charakter szlacheckiej rezydencji mieszkalnej. W otoczeniu zachoway si czytelne do dzisiaj zaoenia zieleni: ogrodu, parku krajobrazowego i tzw. zwierzyca (las w przedueniu ogrodu dworskiego). Tworz one wraz z samym dworem zespó o unikatowych wartociach historycznych, architektonicznych i krajobrazowych.

 

Skansen im. Józefa aka w Zawoi

Przy granicy Babiogórskiego Parku Narodowego w Zawoi Markowe Rówienki, na polanie, z której roztacza si pikny widok na Babi Gór, znajduje si niewielki skansen budownictwa regionalnego, powstay w 1973 r. z inicjatywy Józefa aka, dugoletniego zasuonego Prezesa Oddziau „Ziemi Babiogórskiej” Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Suchej Beskidzkiej. Skansen, do dzi pozostajcy wasnoci PTTK, nosi imi swojego zaoyciela. Od czerwca 2020 r. bezporedni opiek nad placówk peni Babiogórskie Centrum Kultury im. dr U. Janickiej-Krzywdy w Zawoi. Skansen tworz obecnie: trzy budynki mieszkalne, kunia, kapliczka i wolno stojcy spichlerz z piwniczk oraz kapliczka z figura Matki Boej.

Najcenniejszym obiektem jest najstarsza, kurna chaupa Franciszka Stopiaka z l. 1802-1815, przeniesiona do skansenu z innej czci Zawoi.

 

Dom zbudowany zosta ze wierkowych i jodowych bierwion, postawionych na niskiej podmurówce, w której umieszczone jest zejcie do piwnicy znajdujcej si pod domem. Cao nakrywa dwuspadowy gontowy dach. Wewntrz, centralnie umieszczone, otwarte na przestrza boisko, dzieli cao na dwie czci: mieszkaln, w skad której wchodz – izba czarna, izba biaa i komora, oraz cz gospodarcz – stajni. T ostatni zamieniono na sal wystawow, w której zgromadzono interesujc kolekcj oleodruków o tematyce religijnej. Natomiast w pomieszczeniach czci mieszkalnej urzdzono ekspozycj etnograficzn, skadajc si gównie ze sprztu gospodarstwa domowego.
W pochodzcej z przeomu XIX i XX w. chaupie Franciszka Kudzi, która do dzisiaj stoi w swoim pierwotnym miejscu, mona obejrze ekspozycj powicon historii turystyki górskiej, gównie dziejom przewodnictwa górskiego w polskiej czci Karpat (Orodek Kultury Turystyki Górskiej).

Najmodszy budynek mieszkalny w skansenie, chaupa Stefana Gancarczyka z 1906 r., zostaa w obecne miejsce przeniesiona z najbliszego ssiedztwa. Peni ona rol uytkow – wewntrz znajduje si niewielka sala konferencyjna oraz pokoje, które mog by wykorzystywane w celach noclegowych.

 



      Zabytki - 1
      Zabytki - 2
      Zabytki - 3
      Zabytki - 4
      Zabytki - 5
      Zabytki - 6
      Zabytki - 7
      Zabytki - 8
      Zabytki - 9
      Zabytki - 10
      Zabytki - 11
      Zabytki - 12
      Zabytki - 13
      Zabytki - 14
      Zabytki - 15
      Zabytki - 16
      Zabytki - 17
      Zabytki - 18
      Zabytki - 19
      Zabytki - 20
      Zabytki - 21
      Zabytki - 22
      Zabytki - 23
      Zabytki - 24
      Zabytki - 25
      Zabytki - 26
      Zabytki - 27
      Zabytki - 28


    Muzeum Miejskie Suchej Beskidzkiej
    ul. Zamkowa 1
    34-200 Sucha Beskidzka

    tel. + 48 33 874 26 05
    fax: + 48 33 874 26 05
    Zobacz nas na: