Wspomnienie o ks. Ignacym Machajskim

Ks. Ignacy Machayski Iszy Pleban Suszecki [pierwszy świecki proboszcz po zniesieniu klasztoru Kanoników Laterańskich].

Urodził się w mieście Wolbrom w województwie Krakowskiem r. 1755. Szkoły ukończył w Krakowie i tam został wyświęcony na kapłana 1779. Gdzie po wyświęceniu zostawał, dowiedzieć się nie mogłem. W r.1782 dnia 1go Września objął duszpasterstwo w Suchy, i przez lat 41 ten urząd pełnił. Dnia 4go Września 1823 r. o godzinie 6tej po południu przeniósł się do wieczności, opatrzony SS.Sakramentami przez Ks. Tomasza Zieglera Biskupa Tarnowskiego.

Od roku 1786 do 1802 piastował Urząd Dziekana Żywieckiego.

W r. 1792, po Wizycie Kanonicznej Ks. Kanonika Skibińskiego Antoniego otrzymał to pochlebne świadectwo: qued magis Suerum animarum cim hocce beneficio quam pecuniarum quarit.

Własną ręką zasiał i zasadził dęby w ogrodzie i potoku prosząc by ich nie zniszczyli. Kładę tu jego prośbę łacińskim i polskim wierszem zapisaną i z oryginału znaydującego wyjęta.

Lubey Potomności

Żołądź ia na te dęby (r.1788) zasiał lecz do woli

Rozsadziłem (1793) mą ręką na otwartej roli

Proszę zaś by niebacznie (Ignacy Machayski) od siekiery ciosów

Po mym zgonie następca nie stawiał z nich stosów.

Wszak iście z nich wiele dąb przetrwa na Ziemi

Łatwo pozna potomność, gdy się zeydzie z niemi.

Źródło, fot.: „Elenchus Omnium Parochorum Administratorum, Cooperatorum, penes Ecclesian in Sucha ab Anno 1624”, spisany przez ks. Franciszka Xawerego Ciesielskiego, depozyt Parafii NNMP w Suchej Beskidzkiej w MMSB.